Piąty

To taki bardziej zapychacz, bo na nic dłuższego mnie nie stać ;__;. A zdjęcia Charlie nadal nie mam....
Miłego czytania!

_______________________________________________________________________________

*jakieś trzy lata później*

Deborah

Właśnie wróciłam z Duffem ze szkoły. Charlie kończyła godzinę wcześniej. Pewnie teraz siedzi przed telewizorem i obżera się lodami.

Przez te lata Michael i Charlotte zostali moimi przyjaciółmi. Najlepszymi i jedynymi. Mieliśmy 'swoją grupkę' ale niezbyt przepadałam za tymi pozostałymi dwiema osobami.

Z Charlie zazwyczaj się dogadujemy. Tylko ona ciągle kłóci się o błahostki z Duffem typu 'Wczoraj był tutaj jeden cukierek więcej' 'Mydło jest za mokre (oczywiście przez Duffa)' itp... Ale mimo jej wybuchowego i czasem nadpobudliwego charakteru potrafi słuchać i doradzać, choć częściej to ja rozwiązuję jej problemy. Uczyłam ją gotować, choć z marnym skutkiem. Ostatnio popłakała się, bo jej 'babeczki nie były perfekcyjne i gdyby wyciągnęła je z pieca kilka sekund później byłyby idealne!'. Wyrzuciła je więc za okno, albo wrzuciła do pokoju McKagana. Innym razem chciała się nauczyć robić kisiel. Kupiłyśmy więc około dziesięć opakowań i zabrałyśmy się za gotowanie go. Chyba nie muszę tu wspominać, że oczywiście nie wyszedł, a cała kuchnia była w proszku?...a cały pokój Duffa i on sam w kisielu (nie wiem czy dobrze odmieniam xD). W końcu pokazałam jej magiczny sposób wsypywania zawartości malinowego proszku do kubka, oczywiście mieszając jednocześnie. Ucieszyła się jak małe dziecko i od tamtej pory codziennie zamiast odrabiania lekcji ma 'Czas na kisieeel'. Wygląda to mniej więcej tak, że wykłada wszystkie książki i zeszyty na podłogę, kładzie się na niej, otwiera wszystko i kiedy zauważy tylko napis 'Praca domowa' zrywa się na równe nogi i wykrzykuje wcześniej wspomniane zdanie.

Czuję się jakbym znała ją całe życie. Nie przeszkadzają mi jej pomysły czy zachowanie. Przynajmniej nigdy się nie nudzę.

Z Duffem nie mam aż tak dobrego kontaktu, chociaż też się dogadujemy. Razem potrafimy nawet zamknąć Charlie w szafie, co jest niemałym wyczynem. On częściej przebywa z kolegami, ale chętnie również z nami. Może raczej ze mną, bo jak ciągle się upiera 'nienawidzi tego małego, wrednego chochlika'. A ja i tak wiem, że ją kocha.

Alice wcale nie przeszkadza obecność mnie i mojej mamy w domu. Cieszy się, że jesteśmy. Ja zazwyczaj gotuję obiad, czy inne posiłki, a Sony i tak bardzo często nie ma w domu. Najwięcej czasu spędza w pracy. Czuję, że stała się pracoholiczką. Zresztą, nie trudno zauważyć. Wychodzi z domu wcześnie rano, a wraca późnym wieczorem. Kiedy ma wolny dzień nie umie usiedzieć w miejscu i gdzieś jedzie, albo 'przynosi pracę do domu'. Trochę mnie to denerwuje i brakuje mi jej, ale nie siedzi mi na głowie i wiem, że kiedy bym jej to wypomniała i tak powiedziałaby, że robi to dla mnie.

Mój kontakt z Jeff'em zupełnie się urwał. Nie dostałam już żadnego listu. Sony jeździ do niego często, ale nie przekazuje mi żadnych informacji na Jego temat. Chociaż wiem, że kiedy bym tylko zapytała ona z chęcią opowiedziała mi co u niego słychać. Wiem tylko tyle, że ojciec nadal Go kontroluje, ale radzi sobie dobrze i nie jest sam. Ma kilku kolegów, z czego dwóch znam. William i Richard. Z tym pierwszym wspomnianym miałam dobry kontakt i się dogadywałam, chociaż czasem zachowywałam się jak Charlie w stosunku do Duffa (ciągłe kłótnie, nie wiadomo o co)

Weszłam do kuchni i rzuciłam plecak w kąt, odgrzałam sos spaghetti i nałożyłam na trzy talerze. Poszłam do salonu. Tak jak przypuszczałam. Charlotte leżała w fotelu, oglądała telewizję i jadła. Wokół niej było mnóstwo papierków po moich krówkach. Nie usłyszała mnie. Przełączała kanały i nie zwróciła nawet uwagi, że nie jest już sama w pokoju. Gdyby miała jeszcze chociażby świadomość, że oprócz niej w domu znajduje się jeszcze dwójka ludzi. Podstawiłam jej talerz pod nos i usiadłam w fotelu obok. Zaskoczyłam ją. Uśmiechnęła się do mnie i mruknęła ciche cześć.

-Czy ty nie możesz zjeść zwykłego obiadu, tylko od wejścia objadasz się MOIMI słodyczami?- program troskliwa matka- włączony. Czasem się tak czułam, ale jej chyba to nie przeszkadzało.

-No...Nie...Bo kto inny robi takie obiady jak ty?! Trzeba korzystać... Odkupię Ci jeżeli chcesz.- podniosła się i usiadła po turecku. Westchnęłam i zaczęłam oglądać jakiś beznadziejny program, który akurat puszczali. Komedia romantyczna i Charlie...coś tu nie pasuje.

-Charlie...Co ty oglądasz?

-A nie wiem. Jakieś pierdoły tylko lecą. Łap!- rzuciła mi pilot. Zaczęłam skakać po kanałach i rzeczywiście niczego lepszego nie było. Ostatecznie zostawiłam jakiś durny serial. Wszedł Duff i rozłożył się na kanapie.

-Cześć Charlie!

-A jemu co odwaliło?-szepnęłam mojej towarzyszce.

-Nie wiem... Podlizuje się. Pewnie coś chce. Cześć.-odpowiedziała ostatnie słowo głośniej zwracając się do Duffa. Zjadłam swój posiłek i odniosłam talerz do zlewu. Wtedy ktoś wszedł do mieszkania. Zdziwiłam się. O tej porze? Chyba coś się musiało stać.

-Heej mamo.

-Cześć Debby- promiennie się uśmiechała.- Jak tam w szkole?

-Nic nadzwyczajnego... Coś się stało?

-Niee, czemu pytasz?

-Bo...Jesteś tak wcześnie w domu...

-A tak. Mam dobrą wiadomość!- powiedziała głośno i entuzjastycznie. W jednym momencie obok mnie pojawiła się reszta domowników (oprócz Alice, która była w pracy). -Wyprowadzamy się!

Nie. Ona chyba żartuje...