Czwarty

 Ciągle szukam jakiegoś zdjęcia, które pasowałoby do Charlie, ale nie mogę znaleźć. Mówię o tym, bo już zrobiłam zakładkę bohaterowie... A Charlie nadal nie mam. Więc. Dopóki jej nie znajdę, raczej nie dodam.
A! I jeszcze jedno. Nie wiem czy rozwijać wątek z tymi nastolatkami, jakoś tak, pomysłu nie mam. Nie przedłużając 

Miłego czytania.

__________________________________________________________________________________

Deborah leżała na łóżku i patrzyła się w sufit. Było późno w nocy, a ona nie mogła zasnąć.

-Charlie..? Śpisz?

-Nieee. Jakoś tak... nie mogę...

-No ja też...

-Chodź tu, siadaj.

Dziewczyna posłusznie wstała opatulona w kołdrę i usiadła obok Charlie robiącej jej miejsce.

-Tooo... Skąd właściwie jesteś?

-Z Lafayette. A ty?

-Z Tacomy.

-A czemu właściwie mieszkasz z Duffem?- walnęła prosto z mostu Debora, nie zastanawiając się.

-Bo... Jak miałam 5 lat moi rodzice zginęli. Nie miałam żadnej rodziny, oprócz Alice. Była siostrą mojej mamy i mnie do siebie wzięła....

-Przepraszam... Nie wiedziałam.-Deborah przerwała ciszę.

-Nie ma sprawy. A ty?

Rozmawiały tak długo i poznawały się coraz bardziej. Okazało się, że mają wspólne tematy i słuchają niemalże tych samych zespołów. Kiedy już zasypiały i oczy same im się zamykały, Charlotte lekko poderwała opadającą głowę.

-Teraz, skoro wiesz o mnie tak dużo, będziemy musiały zostać przyjaciółkami...albo będę zmuszona Cię zabić...- oznajmiła z poważną miną.

-Ehmm...- wymamrotała Debby i spadła nagle. Nie przejmując się tym zbytnio przeczołgała się na swoje łóżko, wygodnie ułożyła i zasnęła.

Rudą obudziły niezidentyfikowane odgłosy dochodzące zza jej pleców. Odwróciła się i przed oczami miała twarz Charlie wpatrującą się w nią.

-Co ty odpierdalasz?!

-Ty wiesz co? Zeskrobywanie tapety jest nawet fajne...

Deborah gwałtownie odwróciła się na drugą stronę i z hukiem spadła z łóżka.

-No i widzisz? Tak się kończy nie słuchanie...

-Jakie niesłuchanie?

-No... tego...- zeskrobała jeszcze więcej tapety.

-Chyba nie rozumiem...

-Mogłaś słuchać tego, a nie rzucać się jak...jak...jak jakaś fretka! Miałam kiedyś fretkę. Scotty ją nazwałam. Ale zginęła. Duff mówił, że jakiś sąsiad przejechał po niej kosiarką...

-A skąd niby ta fretka miałaby się znaleźć na dworze?

Charlie zrobiła wielkie oczy, wykrzyknęła: RACJA! KŁAMCA PIEPRZONY! ,zerwała się z łóżka i przewracając się o Debby pobiegła do drzwi. Deborah wstała powoli i również wyszła z pokoju. Kiedy chciała wejść do Duffa, Charlie zakryła jej usta dłonią.

-Co ty robisz?- szepnęła dziewczyna.

-Ja...chciałam zobaczyć, czy Duff jeszcze żyje...

-Niee. Nie zabiję go TERAZ...

I zniknęła za drzwiami swojego pokoju.

Deborah:

Minęły jakieś trzy dni. Sony zapisała mnie do szkoły i niestety muszę dzisiaj do niej iść. Czuję się tutaj bardzo dobrze, niemal jak w domu. Tylko brakuje mi brata. Nie wiedziałam się z nim od kiedy tu jestem. W ogóle nie miałam z nim żadnego kontaktu. Moja matka raz tam pojechała, ale nie zabrała mnie ze sobą.

Była 6:43. Wstałam po cichu, zabrałam jakieś ubrania i wyszłam do łazienki. Po jakichś piętnastu minutach wróciłam, rozczesałam włosy i obudziłam Charlie. Pociągnęłam ją za kołdrę, wylądowała na ziemi, a ja uciekłam szybko z pokoju. Przy stole siedzieli już wszyscy (oczywiście oprócz Charlotte układającej się teraz zapewne na ziemi). Usiadłam na moim krześle, zjadłam kanapki i wypiłam herbatę.

-Obudziłaś Charlie?- zapytała Alice pijąc kawę.

-Tak, jeżeli nie zasnęła to powinna za chwilę zejść.

Jak na zawołanie u szczytu schodów pojawiła się wyżej wspomniana. Kilka potknięć, uderzeń o podłogę i siedziała obok mnie. Ja akurat kończyłam jedzenie, więc wstałam, zabrałam naczynia do zlewu i czekałam na Duffa. Jakiś czas później już szliśmy przez korytarze szkoły. Kiedy podeszliśmy pod odpowiednią klasę, zadzwonił dzwonek. Wszyscy się zebrali, a chwilę później pojawiła się też nauczycielka i otworzyła salę. Cała chmara wpadła do klasy. Byli w śród nich przeciętniacy, kujony i kilka plastików My weszliśmy ostatni. Duff skierował się do ostatniej ławki, ja chciałam zrobić to samo, ale nauczycielka złapała mnie za ramię.

-Uwaga klasa!- klasnęła w dłonie- To jest wasza nowa koleżanka Deborah Isbell. Mam nadzieję, że miło ją przywitacie. Ja jestem Emily Smitch. Uczę chemii i jestem waszą wychowawczynią. Mam nadzieję, że jesteś już zaopatrzona we wszystkie podręczniki- z trzema ostatnimi zdaniami zwróciła się do mnie z uśmiechem. Na jej zębach zauważyłam różową szminkę... Pomachałam głową i chciałam iść do ławki, ale znowu mnie zatrzymała- Może opowiesz nam coś o sobie?- mówiła znacznie głośniej, aby wszyscy usłyszeli.- Skąd jesteś, jak się tu znalazłaś, jakie są twoje zainteresowania...- zaczęła wymieniać, ale ja nie słuchałam, tylko w połowie jej wypowiedzi powiedziałam stanowcze, ale dość ciche 'nie' i nareszcie poszłam do ławki. Nie miałam wyboru, musiałam usiąść z Michaelem. Zajęłam miejsce obok niego, wyjęłam jakiś zeszyt i zapisywałam notatkę.

Przez wszystkie lekcje trącał mnie łokciem, myślałam ,że tego nie wytrzymam. Czekają mnie jeszcze trzy lekcje. Teraz siedziałam na angielskim i rysowałam coś po zeszycie. Pod koniec usłyszałam ciche 'kurwa' wydobywające się z ust Duffa. Skończył mu się wkład w długopisie, a on jak dzika małpa próbował wykrzesać z niego resztki niebieskiego tuszu. Prychnęłam i to był największy błąd, jaki mogłam popełnić. Nagle przestał mazać po kartce i wyprostował się. Zmierzył mnie wzrokiem psychopaty i zadzwonił dzwonek. Rzucił się na mnie i zabrał mój długopis. Ja nie zawracając sobie tym głowy, wstałam. ruszyłam do drzwi, później wyszłam na plac przed szkołą, a on biegł za mną.

-Co ty robisz?

-Idę..?

-Czemu?

-Skoro nie mam długopisu, to po co mam siedzieć w szkole?

-Podoba mi się Twój pomysł. Nie wiem co dokładnie kombinujesz,ale idę z Tobą...

-Wiem.

-Taaak w ogóle tooo...Gdzieee my idzieeemyy?- zapytał Duff po 10 minutach włóczenia się po mieście.

-Nie wiem.

Wyprostował się i zaczął śmiać, po jakimś czasie i mi udzielił się humor i w takich nastrojach ledwo doszliśmy do domu. Nikogo nie było. Od razu skierowałam się do kuchni, byłam strasznie głodna. Nałożyłam sobie zimny już obiad zrobiony zapewne przez Alice i szybko zjadłam. Na stole zauważyłam kopertę, było na niej moje imię. Poszłam z nią do pokoju, usiadłam na łóżku i otworzyłam. Od razu rozpoznałam pismo.

Kochana Debby

Głupio pisać mi do Ciebie w liście, wolałbym z Tobą porozmawiać. Oddałbym za to wszystko.

Zastanawiasz się na pewno dlaczego mama nie zabrała Ciebie ze sobą. Ojcu coś odwaliło. Kiedy przyjechała, on stał przy nas i wsłuchiwał się w naszą rozmowę wcinając się w co drugie zdanie. Do tego nie spuszcza mnie z oka. Pilnuje mnie na każdym kroku i nie pozwala na jakikolwiek kontakt z Tobą. Kiedy dzwoniłaś i on odebrał nieźle się wkurzył. Oberwało mi się. Ale nie o to tutaj chodzi. Tylko o to co mi powiedział. Lepiej żebyś nie dzwoniła, uwierz. Boję się o Ciebie. Nie wiem do czego jest zdolny, ale to co mówił było przekonujące. Jak już wiesz starał się o prawo opieki nade mną. Niestety, wygrał z mamą. Nie wiem co za debil mu na to pozwolił. Jak można rozdzielić rodzeństwo i dać dziecko pod opiekę facetowi, który miał problemy z alkoholem i narkotykami... Nie mam pojęcia czemu on właściwie chciał tego rozwodu. Chyba sobie coś ubzdurał. Niby kłócili się często, ale nie przypuszczałem, że to zajdzie aż tak daleko.

Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwa, tam gdzie jesteś i z kim jesteś.

Najgorsze zostawiam na koniec...

Trudno mi o tym myśleć, pisać... Najlepiej by było, gdybyś nie próbowała się ze mną skontaktować. Nie dzwoń. Nie przyjeżdżaj. Zapomnij o mnie. Tak będzie dla Ciebie najlepiej. Przepraszam.

Jeffrey

Czytałam ten list chyba już dziesiąty raz i wciąż nie docierała do mnie jego treść. Jak mam o nim zapomnieć? I co miał na myśli, pisząc, że nie wie do czego zdolny jest ojciec... Pewnie. Bądź szczęśliwa, zapomnij o bracie i nie przejmuj się, co się z nim dzieje.... Czy on w ogóle myśli? Nie wiem ile czasu minęło, ale Charlie wróciła na pewno ze szkoły. To było pewne, bo trzy minuty temu usłyszałam rozbijane szkło i kłótnie. Do pokoju, tak jak w dzień kiedy przyjechałam, wpadli nagle Duff z Charlotte na plecach. Wyrywała mu włosy, gryzła... A on rzucał się na wszystkie strony i próbował się uwolnić.

-Pomóż mi!

-A co zrobiłeś, że Ci to robi?

-Nic nie zrobiłem!

-Oszukałeś mnie! Masz natychmiast powiedzieć, co zrobiłeś ze Scotty' m!

-Już Ci mówiłem! Tyle razy! Ten debil z sąsiedztwa przejechał go kosiarką!

-Ale przecież Scott sam by nie wyfrunął z klatki!

-No bo go wypuściłem na spacer! Ty tempa idiotko!

-Ty jesteś idiotą! Kto normalny bierze FRETKĘ na dwór! Bez smyczy!

-A skąd wiesz, że nie na smyczy?!

-Ta... Ciekawe jak! My nie mamy I NIGDY nie mieliśmy smyczy dla fretek!

Zlitowałam się nad Duffym i ściągnęłam z niego Charlie. Ale zaraz się przewróciłam i razem leżałyśmy na podłodze. Strasznie się rwała, a Michael wyparował nagle z pokoju.

-Puść mnie! On zabił moją fretkę!

-Przestań, nie zabił!

-Zabił!

-Nie!

-Zabił!

...Po kilku minutach takiej kłótni wrócił Duff. Z taśmą klejącą i chustką. Przejął ode mnie Charlie. Chustkę włożył jej do buzi i zakleił taśmą. Ręce zawiązał szerokim sznurkiem. Nareszcie zapanowała cisza przerywana tylko gardłowym 'mmmmyyłmm'. Przez jakiś czas próbowała się uwolnić, ale w końcu się uspokoiła. Chciałam ją odwiązać, ale wiedziałam, że nie są mi żyć pytaniami, a raczej pretensjami typu 'jak mogłam na to pozwolić!?'. Postawiłam więc ją zostawić i poszłam z Duffem coś zjeść.